Ibn Tejmijje jeste islamski učenjak (rođen je 1263., a umro 1328.), no pored njegove nesumnjive pobožnosti, učenjaci ehlissunneta vel-džema’ata nisu uzimali njegove stavove kao validne, čak naprotiv, a tek jačanjem selefizma i kasnije miješanja vehabijske ideologije sa selefijskim pokretom djela Ibn Tejmijje dobivaju na „popularnosti“.
U tri mes’ele (od kojih su dvije pitanje talāka – razvoda braka, te razumijevanja Božijeg istivā’a alel-Arš – „ustoličenja“ na Prijestolje) izašao je iz okvira ehlissunneta. Ibn Tejmijje je nesumnjivo bio veoma pobožan, to niko ne spori. Po biografskim podacima, bio je čak pripadnik kaderijskog tarikata.

Sad se postavlja pitanje kako pomiriti te dvije strane. Naime, Ibn Tejmijje danas važi kao autoritet „broj jedan“ u selefijsko-vehabijskim krugovima, a ideologija vehabizma kao „čistog islama“ javlja se tek u 18. stoljeću. Od tada je Ibn Tejmijja, između ostalog, poznat i kao veliki protivnik tesavvufa/sufizma.

Pitanje je kompleksno. Možda, ako Bog da, u skorijoj budućnosti, napišemo na Znacima i jedan ozbiljniji tekst o životu Ibn Tejmijje i njegovu učenju.